ΑΝΤΕ!!!***

Και δεν χτυπαει το τηλεφωνο.. Και κοντευουν Χριστουγεννα... Κι εγω ακομα αναρωτιεμαι.. Θα δουλεψω φετος??? Θα ξενιτευτω η' θα μεινω εδω??? Να περιμενω η' να βρω καμια δουλεια του ποδαριου για να σταματησω να ακουω κ τα "τιποτα δεν κανεις", "πολυ καθεσαι", "δεν φτανουν οι διακοπες???" Και φυσικα οι ατακες στο σπιτι.."δεν εισαι φιλοξενουμενη, ζεις κ εσυ εδω!!" (οσο εχω σιδερωσει τον τελευταιο μηνα , μπορει κ να μην εχω σιδερωσει σε ολη μου τη ζωη!!!)
Μα πως να παρω αποφασεις οταν υποτιθεται οτι το θεμα θα ληξει απο μερα σε μερα??? "ναι, περιμενουμε τις πιστωσεις απο το υπεπθ" , "ναι, ξανατηλεφωνηστε αυριο", "ναι, θα βγουν το μεσημερι αργα σημερα τα ονοματα!!", "αχ ξερετε, μπλοκαρε το συστημα, απο δευτερα", "ναι, μια υπογραφη μενει να μπει απο το υπεπθ, κ θα ανακοινωθουν" "μα επιτελους, σταματηστε να τηλεφωνειτε, εχουμε κ αλλα θεματα εκτος απο την εκπαιδευση!!!" (αυτο το τελευταιο, το ειπε γραμματεας στο υπεπθ!!! Θεα , ετσι???)
Και περιμεεεεεεεενουμε.... Και καθοοοοοοομαστε... Ποσα λεφτα εχει γλυτωσει το υπεπθ με τα κενα που εχει αφησει δυο μηνες τωρα.. Ποσους μισθους... Κ ποσα αλλα γλυτωνει χρησιμοποιοντας τους εκπαιδευτικους σαν ωρομισθιους (με 350 ευρω μισθο) αντι για μονιμους η' αναπληρωτες.. (με μισθο γυρω στα 1000 ευρω). Κ αντε αρνησου τη θεση του ωρομισθιου.. Κατρακυλας στον πατο του πινακα, κ την αλλη χρονια φτου κ απ'την αρχη!!! Φτου σας ρε!!!!
Γραφω για να περασει η ωρα, να ξεχαστω λιγο.. Χτυπαει το κινητο μου κ τιναζομαι σαν χαζη.. Μαρτυριο ειναι!!! Ας τελειωσει επιτελους!!! Δυσαρεστα η' ευχαριστα, ας τελειωσει!!!
Δεν μπορω να προγραμματισω ουτε μια εκδρομη για την αλλη εβδομαδα!! Δεν ξερω αν θα ειμαι εδω την αλλη εβδομαδα!! Απο το Σεπτεμβρη δεν ξερω "αν θα ειμαι εδω την αλλη εβδομαδα"... Και αναλωνομαι σε καφεδες, εξοδους κ νοικοκυριο στο σπιτι!! Και δεν λεω οτι περναω ασχημα, μου ειχε λειψει η πολη ολο τον προηγουμενο καιρο... Αλλα δεν εχω την ψυχολογια να ευχαριστηθω τιποτα. Ειμαι σε μια κατασταση που μπορει να ανατραπει απο στιγμη σε στιγμη.. Δεν μπορω να χαρω τους φιλους μου, το σπιτι μου.. Να αλλαξω λιγο τον χωρο μου.. Θα τον χαρω μετα?? η' θα φτιαξω ενα ομορφο δωματιο που θα σκονιζεται ολο το χειμωνα??
...αντε...***

***...λελελελελελελελελε...***

Και μακαρι να ειχα κατι να πω... Μακαρι να ημουν ακομα στον κοσμο μου, στο ροζ συννεφακι μου.. Αλλα δεν ειμαι!! Κ το χειροτερο ειναι οτι δεν ξερω που ειμαι τελικα!! Περιμενω.. Ακομα περιμενω, οπως κ χιλιαδες αλλοι εκπαιδευτικοι.. Περιμενω ποτε θα κανει τα conne του ο νεος Υπουργος παιδειας, να δει ποιος θα παει που, κ μετα αν θυμηθει να υπογραψει κ κανενα εγγραφο μπας κ δουλεψουμε κ εμεις φετος.. Κ τα παιδακια μου στο νησι ακομα δεν εχουν γυμναστη.. Κ ημουν εκει οταν ειχαν ανοιξει τα σχολεια, πηγα κ στον αγιασμο τους.. "Κυρια τι ωραια που θα σας εχουμε κ φετος!!" "Κυρια, πρωτη μερα ποδοσφαιρο!!!" ... Που να ηξεραν τα πουλακια μου οτι μονο ποδοσφαιρο θα παιζουν, αφου η ωρα της γυμναστικης ειναι κενη ακομα..
..Κ περιμενω..Κ δεν μπορω να ξεκινησω αλλη δουλεια, πως να ξεκινησω??? Αφου ειμαι να φευγω απο μερα σε μερα.. Διακοπες διαρκειας.. ΦΤΑΝΕΙ!!!!


Σημερα εχει γενεθλια η αγαπη της ζωης μου. Ο ανθρωπος που με μεγαλωσε, που μου εμαθε τα παντα, που με πηγε παντου, που ζησαμε μαζι τα 5 πιο καθοριστικα χρονια της ζωης μου..
Ταξιδια, μουσικες, παρεες, τροπος ζωης.. Ολα δικα του.. Κ τα μοιραστηκε μαζι μου τοσο γλυκα.. Μονο που δεν την αντεξα την Αθηνα.. Μαλλον ενιωθα μικρη για νοικοκυριο.. Ειχα ακομα λιγο τρελα μεσα μου.. Αν κ ετσι κ αλλιως η ζωη μαζι του μια τρελα ηταν.. Μαλλον ανωριμη ημουν. Περασαν κ τρια χρονια. Σε τρεις μερες κλεινουν ακριβως τρια χρονια που τον αφησα. Τετοια μερα, στα γενεθλια του, ημασταν στη Λισαβωνα.. Σαν αυριο , στη γιορτη μου, γυρισαμε Αθηνα, στο σπιτακι μας.. Κ μετα απο δυο μερες εφυγα.. Δεν ξερω αν εκανα καλα. Εζησα τοσο ομορφα πραγματα σ'αυτα τα τρια χρονια.. Κυριως δυνατες φιλιες!! Δεν μετανιωνω.. Απλα ειναι που παντα πιστευα οτι μια μερα θα καταληξουμε παλι μαζι, οτι θα ζησουμε μαζι για παντα. Την ανοιξη που τον πηρα τηλεφωνο στη γιορτη του (ειχαμε να μιλησουμε απο τα χριστουγεννα), μου ειπε οτι παντρευτηκε με πολιτικο.. Η κοπελα του ηταν εγκυος. Εκλαψα πολυ, παρα πολυ (κ ακομα κλαιω καμια φορα). Δεν ξερω αν θα καταληγαμε μαζι, εχω τραβηξει κ εγω το δρομο μου ετσι κ αλλιως.. Απλα ποναει πολυ η στιγμη που συνειδητοποιεις οτι το τελος ειναι οριστικο.. Οριστικοτατο!!! Σημερα δεν τον πηρα τηλεφωνο, εμαθα οτι γεννησανε πριν μια εβδομαδα..
Ειναι που μ'αυτο τον καιρο, αυτη την αδρανεια στη ζωη μου κ την αβεβαιοτητα δεν γινεται να μη τα σκεφτομαι ολα αυτα.. Πριν τρια χρονια τετοιες μερες αλλαξε ολη η ζωη μου.. Καλυτερα?? Χειροτερα?? Θα δειξει... Προς το παρον καλα παει.. Αλλα να μη γκρινιαξω κ εγω λιγο????

... Ειναι κ αυτη η βαρκουλα που ειδα σημερα στην Τσιμισκη κ μου γαμησε τελειως την ψυχολογια...*
***

***...Εκτος πραγματικοτητας...***

Και ειναι ωραια γαμωτο... Γιατι να μην ειναι παντα κ παντου ετσι???

***

***...say something, anything!!!***

***...Εκπαιδευτικο ετος 2006-2007...***

*ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ 2006

Ο μισος με βρισκει να ζω ακομα στη Χαλκιδικη, να συνεχιζω την καλοκαιρινη μου δουλεια (την ιδια καλοκαιρινη δουλεια εδω κ 7 χρονια, "τα καλοκαιρια της μαρμοτας") κ να ζω εναν αμφιβολλου σημασιας -για μενα- καλοκαιρινο ερωτα... Εξορμησεις με τις φιλες, Θασος, οοοολα ta beach bar της Χαλκιδικης, εν αναμονη του πολυποθητου τηλεφωνηματος απο καποια εκπαιδευτικη διευθυνση, οπουδηποτε στην Ελλαδα, για να αρχισω κ εγω να ασκω το λειτουργημα μου κ να αφοσιωθω στην βελτιωση της φυσικης καταστασης των απανταχου ελληνοπαιδων!!! Το τηλεφωνημα δεν ηρθε, ανακαταταξεις στο σπιτι, ξενυχτια με βαψιματα, χτισιματα κ ξεκαθαρισμα ντουλαπων κ συρταριων... (επωδυνο, ξυπνησαν πολλα φαντασματα του παρελθοντος!!!)

*ΟΚΤΩΒΡΗΣ 2006

Υπογραφω 3 συμβασεις, τρεχω σε δημους, σε ομαδες, σε ιδιωτικα κολλεγια, (καλε μεχρι κ aerobic διδαξα...λεμε τωρα...) συνεχιζω να ζω τον αμφιβολλου σημασιας -για μενα- καλοκαιρινο ερωτα, κ καπου στα μισα του μηνα αρχιζει η τρελη κουρσα που κρατησε ολο το χειμωνα, κανοντας ενα απιστευτο διδυμο με τη ζουζου μου, κ ξεσηκωνοντας ολη τη νυχτερινη Θεσσαλονικη, απο Πανοραμα μεχρι παραλια... Θα αφησουν εποχη τα "παμε για μια μπυρα" Σαββατο μεσημερι, που κατεληγαν σε επιστροφη στο σπιτι Κυριακη πρωι (μετα την εκκλησια!!!) Ηighlight του μηνα, το τετραημερο στο Λονδινο... (ε ζουζου???)

*ΝΟΕΜΒΡΗΣ 2006

Γιορτες, γενεθλια, κ μαλακιες αφορμες που οδηγουσαν σε υπερμαραθωνιους εορτασμους που ξεκινουσαν Πεμπτη βραδυ κ τελειωναν Δευτερα μεσημερι με τον απαραιτητο καφε μετα τη δουλεια...Ενα ξεσαλωμα, με γελιο, με κλαματα, με βουτιες στο Θερμα'ι'κο (ποτων, βιβλιων, σημειωσεων, αναμνησεων...)..Κ καπου εκει δινω κ ενα τελος στον καλοκαιρινο ερωτα, προκαλωντας πονο κ μια κατασταση απο την οποια εκανα καιρο να καταφερω να ξεφυγω.. (ειναι μικρη αυτη η πολη, αντε τωρα!!!)

*ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 2006

Ο μισθος εξακολουθει να φευγει σε εξοδους, σε παρτυ κ μαλακιες ψωνια... Μηδεν προβληματα, εχει στρωσει η φαση με τις δουλειες κ ερχονται τα Χριστουγεννα.. Δυο εβδομαδες διακοπες!!! Κ αφου δεν εχει χιονισει πουθενα να παρουμε τα βουνα, αποφασιζουμε να κανουμε τις διακοπες μας στην πολη μας.. Εγκαθισταμαι κανονικα στο σπιτι της ζουζους κ του μυρμηγκιου, παιρνουμε ενα puzzle με 1500 κομματια, κρασια, πολλα κρασια κ αρχιζουμε... Δεν περασε βραδυ που να μη βγουμε, ακομα κ αν το αποφασιζαμε στις 3 τη νυχτα.. Γελιο, πρωτοχρονια στην παραλια με μια σαμπανια μονες, φωτογραφιες με αγνωστους, αγκαλιες, αγαπες.. Κ καπου εκει, λιγο πριν τα Χριστουγεννα, σαν παραμυθι, ηρθε ο ερωτας.. Που ηταν διπλα μου τοσο καιρο κ δεν τον εβλεπα.. Κ γινονται ολα ονειρεμενα!!! Ολα ομως!!! ...*

*ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2007

Κι εκει που δεν θελω τιποτα αλλο απο τη ζωη μου, εκει που ζω την απολυτη ευτυχια... 11 Ιανουαριου... "Απο την διευθυνση πρωτοβαθμιας εκπαιδευσης Κυκλαδων.. Κενη θεση στην Ιο.. Αποδεχεστε??" Κ κλαιω.. κ γελαω.. κ ενας πανικος.. κ δεν ξερω τι να κανω.. "Τη Δευτερα να παρουσιαστειτε στο σχολειο" Πεμπτη ηταν.. Κ που θα αφησω τον αγαπημενο μου??? Τις φιλες??? κ που? Στην Ιο!!! Στο νησι που η ζουζου εχει περασει ολα της τα καλοκαιρια!! Που την ξερουν κ οι πετρες!! Κ θα παω εγω μονη.. "Αποδεχομαι..." Κ ξεκιναει ενα τετραημερο αποχαιρετισμων.. Ο,τι πιο εντονο εχω να θυμαμαι απο το χειμωνα, ο,τι πιο ομορφο, ο,τι πιο δυσκολο... "που παω???" Κ μπαινω Γεναρη μηνα σε πλοιο για Κυκλαδες.. Αδειο.. Με τη μαμα ευτυχως!!! Κ φτανω, κ βρισκω φιλους της ζουζους (μετραει στο νησι λεμε!!!) κ βρισκω το παραμυθενιο σπιτακι.. κ το ερωτευομαι.. Κ προσαρμοζομαι στη νεα καθημερινοτητα..

Προσαρμοζομαι???

*ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2007

Ωραια.. Ωραια κ στο σχολειο, ωραια κ στο σπιτι, καλες παρεες, αλλα ολοι λειπουν.. Οσοι αγαπω λειπουν!!! Κ φρικες... Ατελειωτα βραδια, δεν κοιμαμαι πριν τις 5, με ενα μπουκαλι ρακι αγκαλια κ να κλαιω.. Παραπονο. Κ η αγαπη δοκιμαζεται.. Κ περιμενω.. "ελα να το μοιραστεις μαζι μου.. Ονειρο ειναι , πρεπει να το δεις.. Ελα.." Σιωπη.. κ κλαμα...

*ΜΑΡΤΙΟΣ 2007

Ανοιγει ο καιρος... Ανοιγει η καρδια μου.. Ακομα περιμενω.. Ακομα σιωπη... Ενα πρωι κανω μαθημα κ βλεπω το μυρμηγκι!! Εκπληξη!!!! Φιλες!!! Σταθερες αξιες!!! Χαρα, τοση πολλη χαρα!!! Κ ολα αρχιζουν να φτιαχνουν.. Κ το νησι ομορφαινει ακομα περισσοτερο...

*ΑΠΡΙΛΗΣ 2007


Η αγαπη απομακρυνεται ολο κ πιο πολυ.. κ ποναω... Ερχεται το Πασχα ομως, θα γυρισω, θα αλλαξουν τα πραγματα, θα τη βρουμε την ακρη, θα... Κ ερχεται η ζουζου!!!!!! Κ τιναζουμε το νησι στον αερα!!! Μπηκαμε στους ρυθμους μας, με τα εξω μας κ τις μαλακιες μας!!! Κ επιστρεφουμε μαζι για Πασχα στην πολη.. Κ ειναι σαν να μην περασε μια μερα!! Κ η αγαπη εκει, κ οι φιλοι εκει.. Ολα εκει κ ολα ονειρεμενα!!! Κ η δυσκολη επιστροφη στο νησι... Ο αποχωρισμος... Κ γυρνωντας, με περιμενει μια βραδυνη δουλεια, η παρεα εχει μεγαλωσει κι αλλο, τα μαγαζια ανοιγουν...





*ΜΑΗΣ 2007


Καλοκαιρι!!! Τα Σαββατοκυριακα γεματα, ερχονται οι φιλοι, αρχιζουν τα πρωτα παρτυ, αρχιζω παλι να φλερταρω (η αγαπη απλως με επιβεβαιωνει στο οτι δεν αντεχει στην αποσταση.. κριμα.. εγω αντεχω.. αλλα δεν με κρατας..) , ενα τριημερο αστραπη στην πολη (springfesten ηταν αυτο!!!) που μου εφερε λιγο τα πανω κατω, επιστρεφω κ αμεσως ερχονται το μυρμηγκι κ η ζουζου μαζι, κ αρχιζω κ εγω επιτελους να εκτιμω πραγματικα τη ζωη μου εδω.. Κ τους ανθρωπους που εχω διπλα μου!!!






*ΙΟΥΝΗΣ 2007


Κ αρχιζει η αντιστροφη μετρηση... Ακομα μια εβδομαδα σχολειο, κ στο τελος του μηνα adios.. Κ πιανω τον εαυτο μου να μη θελει να φυγει, να μη θελει να αφησει το κουκλοσπιτο, τα παιδακια στο σχολειο, τις παραλιες του νησιου, την αγκαλια που εχει βρει κ τα αλλαξε ολα...


Δεν θελω να φυγω... Θελω να ειμαι κ του χρονου εδω.. Να δω τα μικρα μου να μεγαλωνουν, να περασω εναν ακομα χειμωνα που ξερω οτι αυτη τη φορα θα ειναι απο την αρχη ομορφος, να λεω καλημερα σε ολο τον κοσμο οταν βγαινω απο το σπιτι μου, να πινω καφε στο καφενειο μετα το σχολειο το μεσημερι, να βλεπω καθε απογευμα το ηλιοβασιλεμα στην αυλη μου, να αραζω στην αιωρα στο μαγικο σπιτι στο Μυλοποτα, να κρατησω αυτη την αγκαλια...


***






***Κ αυτο που μενει... Μια πικρια για την αγαπη που χαθηκε, γιατι ξερω οτι ηταν αγαπη, μια ευτυχια που εχω στη ζωη μου τη ζουζου κ το μυρμηγκι, μια νοσταλγια για οσα μου εχουν λειψει, κ μια χαρα, μια γλυκα για την αγκαλια που βρηκα κ την αγαπη που ερχεται...***

***...Για την Αμαλια...***

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»

(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/ 1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ:«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα.

Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ

* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ. ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: inf0@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515).

***...Spring07Festen Vs FarOut..***

..Καθε λιμανι και καημος...***